نمودار 1. مسافت طی شده (متر) در گروههای اینتروال و تیپر

سنجش وزن
وزن تمام گروهها دو بار در هفته قبل از شروع تمرین و در صبح ها با ترازوی Sartorius:BI 1500 با دقت 001/0 اندازهگیری می شد.
سنجش عملکرد استقامتی
حداکثر ظرفیت عملکرد استقامتی در انتهای هفته ششم تمرین اینتروال و سه هفته تیپر با استفاده از آزمون وامانده ساز اندازه گیری شد. زمان رسیدن به واماندگی از طریق شوک ملایم مشخص میشد. هر گاه رتها در مدت 1 دقیقه 5 بار به دستگاه شوک در انتهای نوار گردان برخورد میکردند یا بازتاب برگشت و ایستادن قائم بر روی پا را نشان میدادند وامانده تلقی میشدند (13). پروتکل آزمون شامل گرم کردن تدریجی با شدت 15 تا 25 متر بر دقیقه به مدت 5 دقیقه بود. در مرحله دوم و اجرای آزمون عملکرد استقامتی، سرعت نوار گردان هر دقیقه 5 تا 10 متر در دقیقه تا 65 متر بر دقیقه افزایش می یافت. زمان رسیدن به واماندگی با استفاده از زمان سنج اندازهگیری و ثبت میشد. 48 ساعت پیش و پس از آزمون، برنامه تمرین اصلی متوقف و به رتها استراحت داده می شد. سپس عملکرد گروهها براساس فرمول 1 محاسبه شد (7).
(1) Σpri = ΣmViTi = ΣmDi = mDi

Pri:عملکرد(m ،(Kg.m:وزن(Vi ،(Kg:سرعت(Ti ،(m/min:زمان(Di ،(min:مسافت طی شده(m)

روش محاسبه و تجزیهوتحلیل دادهها
تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آنالیز واریانس دوطرفه و آزمون LSD انجام گرفت. در این بررسیها مقدار 05/0≤P به منظور رد فرض صفر در نظر گرفته شد.
یافتهها وزن
نمودار دو میانگین وزن و انحراف استاندارد موشها در طول شش هفته تمرین اینتروال و به دنبال آن، سه هفته تیپر را نشان میدهد. با توجه به معنادار بودن تعامل بین گروهها و هفتهها، تفاوت معنادار وزن گروه ها در نه هفته تأیید شد (001/0=P).

نمودار2. تغییرات وزن رت ها در شش هفته تمرین اینتروال و سه هفته تیپر
* معناداری با گروه اینتروال، # معناداری با گروه کنترل

با ادامه روند تمرین افزایش معناداری در وزن تمامی گروهها مشاهده شد (001/0≤P). بررسی بین گروهی وزن رت ها نیز حاکی از وجود اختلاف معنادار بین گروههای تمرینی با یکدیگر است (05/0≤P). به علاوه، مقایسه درصد افزایش وزن رتهای تمرینکرده با گروه کنترل نشان میدهد که گروه تیپر شدت افزایش وزن کمتری را نسبت به سایر گروهها داشته است. همچنین نتایج آماری گروههای تمرینی نشان داد که تیپر سههفتهای در مقایسه با تیپر دوهفتهای افزایش وزن بیشر و حدود، 22/18 درصد را سبب میشود.
شاخصهای عملکردی
یافتههای پژوهش حاکی از تفاوت معناداری (001/0≤P) بین زمان خستگی گروههای مختلف تیپر با یکدیگر است. تفاوت معناداری (008/0≤P) بین زمان خستگی سه هفته کاهش بار تمرینی با دوره اینتروال و هفتههای تیپر با یکدیگر، بهجز هفته های اول و دوم تیپر (961/0=P)، مشاهده شد.
مقایسه میانگین زمان خستگی و عملکرد گروه های تیپر نشان میدهد که گروه تیپر کاهش شدت بهترین میانگین زمان خستگی و عملکرد را نسبت به سایر گروههای تمرینی داشته است. این در حالی است که عملکرد، مسافت طیشده در آزمون و زمان خستگی گروههای تیپر در هفته دوم کاهش بار تمرینی به حداکثر خود رسیده است. نمودارهای 6-3 عملکرد و زمان خستگی گروههای تیپر را نشان میدهند.

نمودار3. مقایسه عملکرد(Pri) بر حسب کیلوگرم متر در گروههای تیپر

نمودار 4. مقایسه میانگین زمان خستگی گروههای تمرینی پس از سه هفته تیپر به دقیقه

نمودار 5. میانگین زمان خستگی (دقیقه) گروههای تمرینی
*نشانه معناداری با دوره اینتروال، ‡ نشانه معناداری با هفته های اول و دوم تیپر

نمودار 6. مقایسه مسافت طی شده در آزمون عملکرد گروههای تیپر
از سوی دیگر تغییرات شدت و حجم تمرین با در نظر گرفتن متغیر مسافت و زمان فعالیتآزمودنیها در زمان فعالیت مطابق با فرمولهای زیر محاسبه شد:
شدت= مسافت (متر) /زمان (ثانیه) (2) حجم تمرین= شدت (متر بر ثانیه)*مسافت (متر) (3)
نتایج شدت و حجم تمرین با توجه به فرمولهای بالا در گروههای تیپر نسبت به اینتروال، حاکی از کاهش 55/46، 25 و 2/36 درصدی شدت تمرین و کاهش 98/48، 37/70، 30 درصدی حجم تمرین در گروههای تیپر کاهش شدت ، تواتر و تکرار است. نمودارهای 7 و 8 تغییرات حجم و شدت تمرین را مطابق با فرمول های 2 و 3 نشان می دهد.

نمودار 7. مقایسه شدت تمرین در دوره اینتروال و تیپر

نمودار 8. مقایسه حجم تمرین در دوره اینتروال و تیپر

بحث و نتیجهگیری
بخش مهمی از پیشرفتهای آینده در علم ورزش به پالایش و توسعه روشهای تیپر و افزایش عملکرد ورزشکاران بر میگردد. تأثیرات مثبت تیپر بر عملکرد در کنار توجه ویژه به تغذیه و آبگیری و راهبرد ریکاوری در طول تمرینات پیش از تیپر، ممکن است به افزایش بیشتر در تأثیرات مثبت این روش کمک کند. بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر سه نوع تیپر پلکانی متفاوت، بر شاخصهای عملکردی و وزن موشهای صحرایی در دوران بالیدگی بود. تیپرهای نوع 1، 2 و 3 به ترتیب شامل کاهش تواتر، تکرار و شدت بودند، که پس از یک دوره تمرین اینتروال سبب افزایش وزن آزمودنیها شدند. تیپر شدت با کاهش 57/28 درصد و در شدت با توجه به کاهش سرعت تمرین در دوره تیپر نسبت به دوره اینتروال، افزایش وزن کمتری نسبت به گروههای تیپر تواتر و تکرار داشت، که علت آن ممکن است به تمرینات با شدت کم این گروه برگردد. تحقیقات مختلفی به بررسی تأثیر شدت تمرین بر تغییرات وزن بدن پرداختهاند. دونلی و همکاران (2004) گزارش کردند که افزایش میزان متابولیک استراحتی 1(RMR) ناشی از فعالیت ممکن است به سطح شدت فعالیت مرتبط باشد (5). محققان نشان دادهاند که تمرین شدید موجب کاهش اشتها و افزایش RMR می شود و در نهایت افزایش تعادل منفی انرژی را

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

1. Resting metabolic rate
به همراه دارد (2). در مطالعه سلنتز و همکاران (24) و موگیوس و همکاران (14) با بررسی تأثیر شدتتمرین بر توده بدنی به این نتیجه رسیدند که اثرگذاری تمرین شدت کم بر کاهش وزن، بیشتر از شدتبالاست. درحالی که اسونسون و کنلی (26) در تحقیقات خود نشان دادند که کاهش توده چربی بیشتر در گروه شدت پایین نسبت به شدت بالا از نظر آماری معنادار نیست، اما با اینکه بار کاری گروه شدت بالا 33 درصد بیشتر از گروه شدت پایین بود، به افزایش هزینه انرژی و کاهش توده چربی کمتر این گروه منجر شده است. محققان این مطالعه این نتیجه بحثبرانگیز را به دریافت بیشتر انرژی در گروه شدت بالا نسبت دادهاند، زیرا در آن مطالعه مانند پژوهش حاضر رژیم غذایی کنترل نشده بود. به علاوه، به نظر می رسد وزن بدن آزمودنیها ممکن است متأثر از زمان فعالیت باشد. در تحقیقی، ورزش به مدت بیش از یک ساعت در موشها سبب کاهش مقدار دریافت غذا و وزن بدن در مقایسه با گروههای غیرفعال شد. در مقابل، در ورزشهای طولانیمدت (بیش از شش ساعت) هم دریافت انرژی و هم وزن بدن کاهش یافت (6). بنابراین تصور میشود که تغییر احتمالی زمان فعالیت، ممکن است نتایج را دستکاری کند. در نتیجه، در پژوهش حاضر تعامل زمان فعالیت بالاتر و شدت پایینتر در تیپر شدت موجب افزایش وزن کمتر این گروه نسبت به سایر گروهها شده است که یافتههای موگیوس و همکاران را تأیید میکند.
از سوی دیگر دوره کاهش بار تمرینی نباید به گونهای باشد که به سازگاریهای ایجادشده بهوسیله تمرین آسیب یا به سندروم بیتمرینی در ورزشکاران منجر شود (18). بیتمرینی در این موارد میتواند آسیبهای مختلف، در سازگاری ایجاد کند که از جمله سبب تغییرات وزنی و افت عملکرد ورزشی ورزشکار میشود. نتایج تحقیق گارسیا پالاریز1 و همکاران (2009) نشان داد که کاهش بار تمرین پس از تمرینات ورزشی باید بهگونهای باشد که از کاهش شدید عملکرد عصبی عضلانی و توده بدون چربی در مقایسه با استراحت مطلق در این دوره جلوگیری کند (8). نتایج این پژوهش نشان داد که تیپر شدت بهترین زمان خستگی و عملکرد را نسبت به سایر گروهها داشته است. بنابراین با توجه به اینکه آزمودنیها در دوران بلوغ بودند و افزایش وزن آنها را به افزایش توده بدنی و عضلانی نسبت دهیم، افزایش وزن کمتر گروه تیپر شدت موجب رشد کمتر توده بدنی و عضلانی در این نوع تیپر شده است و از این نظر میتواند همسو با سایر تحقیقاتی باشد که در صورت کاهش شدت تمرین نتیجه مطلوبی به دست نمیآورند یا در آنها بر تثبیت شدت و کاستن از دو فاکتور دیگر تأکید داشتند تا بهترین نتیجه
1. Garcia Pallares
را به دست آورند (18، 15). از سوی دیگر، با توجه به اینکه شدت تمرینات اینتروال فزاینده در پایانهفته های پنجم و ششم 100 درصد بود، کاهش 57/28 درصدی شدت تمرین در تیپر کاهش شدتبه نظر می رسد مانع از سندروم بیشتمرینی در آزمودنیها و افزایش عملکرد آنها شده است که با نتایج موجیکا (2011) مطابقت دارد. موجیکا در مقاله مروری خود بیان میکند که کاهش 30-20 درصدی بار تمرینی در ورزشکارانی که با شدت بالا (بیشتر از 80 درصد) تمرین میکنند، برای جلوگیری از آثار بی تمرینی1 لازم است (18).
همچنین گزارش ها در مورد مدت زمان بهینه تیپر ضد و نقیض است، به طوری که محققان مختلف سازگاریهای فیزیولوژیکی، روانی و عملکردی مثبتی در نتیجه برنامه تیپر به مدت شش روز در دوندگان (19، 16)، چهارده روز در سهگانهکارها(12) و 3-2 هفته در شناگران (29) را گزارش کردهاند. درحالی که برخی پژوهشگران مدت زمان بهینه تیپر برای یک ورزشکار را ثابت ندانسته و آن را به تمرینات انجام گرفته قبل از تیپر مربوط می دانند (28، 10). به علاوه، تحقیقات نشان دادهاند که بهبود قدرت هوازی، استقامت و رشد قلب در طی یک دوره تمرین شدید بهدست میآید، اما این سازگاریها برای یک دوره طولانی (بیش از پانزده هفته تمرینات شدید) نمیتواند حفظ شود (18). کوبوکلی و همکاران (2002) پیشنهاد کردند که مدت زمان مطلوب تیپر ممکن است تحت تأثیر حجم و شدت تمرینات باشد، و ورزشکارانی که سختتر و طولانیتر تمرین میکنند، حدود دو هفته کاهش بار تمرینی نیاز دارند (9). در پژوهش حاضر نیز پس از یک دوره تمرینات اینتروال فزاینده عملکرد استقامتی آزمودنیها در هفته دوم تیپر در مقایسه با هفتههای اول و سوم به حداکثر رسید، که این کاهش عملکرد در تیپر سههفتهای در مقایسه با تیپر دوهفتهای را میتوان به طولانی شدن مدت زمان تیپر و شدت آن نسبت داد، زیرا تحقیقات مختلفی به بررسی این موضوع پرداختهاند که به دنبال تمرینات ورزشی شدید و طولانی مدت آسیبهای درون سلولی در عضله اسکلتی ایجاد میشود که از جمله آنها میتوان به ایجاد آسیبهای اکسایشی در عضله اشاره کرد که تیرومالی و همکاران (2011) نیز به این موضوع پرداختند و به این نتیجه رسیدند که برنامه ورزشی شدید و طولانیمدت میتواند موجب تحریک استرس اکسایشی شود که در این صورت مزایای ناشی از فعالیت ورزشی را تقلیل میدهد (27).
به طور کلی با توجه به نتایج این تحقیق، این نکته شایان ملاحظه است که تیپر پلکانی شدت تمرین
با کاهش 57/28 درصدی در شدت و حجم تمرین پس از یک دوره تمرینات اینتروال فزاینده در
1. Detraining
موشهای در حال بالیدگی، موجب افزایش 13/52 درصدی در عملکرد استقامتی شده است. همچنیندو هفته کاهش بار تمرینی میتواند تأثیرات هم افزایی مؤثرتری را با مداخله بر تغییرات وزنی، زمانواماندگی و مسافت طی شده در پی داشته باشد.
منابع و مĤخذ
.1 Argyris Toubekis, Evgenia Drosou, Vassilios Gourgoulis,
Savvas Thomaidis, Helen Douda, Savvas Tokmakidis. (2013). Competitive Performance, Training Load and Physiological Responses During Tapering in Young Swimmers. Journal of Human Kinetics, 38(2):125-13.
.2 Astorino, Todd, Baker, Julien, Boone, Tommy, Dalleck, Lance, Drury, Dan, Engals, DPE Hermann, Laskin, James. (2005). Effect of moderate and high intensivity aerobic exercise no the body composition of overweight men. JEPonline, 8(2): 39-45.
.3 Bosquet, Laurent, Montpetit, Jonathan, Arvisais, Denis, & Mujika, Iñigo. (2007). Effects of tapering on performance: A meta-analysis. Medicine and science in sports and exercise, 39(8), 1358.
.4 Burgomaster, Kirsten A, Heigenhauser, George JF, & Gibala, Martin J. (2006). Effect of short-term sprint interval training on human skeletal muscle carbohydrate metabolism during exercise and time-trial performance. Journal of applied physiology, 100(6), 20412047.
.5 Donnelly, Joseph E, Smith, Bryan, Jacobsen, Dennis J, Kirk, Erik, DuBose, Katrina, Hyder, Melissa, Washburn, Richard. (2004). The role of exercise for weight loss and maintenance. Best Practice & Research Clinical Gastroenterology, 18(6), 1009-1029.
.6 Dreon, Darlene M, Frey-Hewitt, Barbara, Ellsworth, Nancy, Williams, Paul T, Terry, Richard B, & Wood, Peter D. (1988). Dietary fat: carbohydrate ratio and obesity in middle-aged men. The American journal of clinical nutrition, 47(6), 995-1000.
.7 Ferraresso RLP, Buscariolli de Oliveira R, Macedo DV, Alessandro Soares Nunes L, Brenzikofer R, Damas D, et al. (2012). Interaction between overtraining and the interindividual variability may (not) trigger muscle oxidative stress and cardiomyocyte apoptosis in rats. Oxidative medicine and cellular longevity, 20(12).
.8 Izquierdo-Gabarren, Mikle, & Izquierdo, MIKEL. (2010). Physiological effects of tapering and detraining in world-class kayakers. Med. Sci. Sports Exerc, 42, No. 6: 1209– 1214.
.9 Kubukeli, Zuko N, Noakes, Timothy D, & Dennis, Steven C. (2002). Training techniques to improve endurance exercise performances. Sports Medicine, 32(8), 489-509.
.01 Le Meur, Y, Hausswirth, C, & Mujika, I. (2012). Tapering for competition: A review.
Science & Sports, 27(2), 77-87.
.11 Luden N, Hayes E, Galpin A, Minchev K, Jemiolo B, Raue U, et al. (2010). Myocellular basis for tapering in competitive distance runners. Journal of Applied Physiology;108(6):1501-9.
.21 Margaritis, Irene, Palazzetti, Stephane, Rousseau, Anne-Sophie, Richard, Marie-Jeanne, & Favier, Alain. (2003). Antioxidant supplementation and tapering exercise improve exercise-induced antioxidant response. Journal of the American College of Nutrition, 22(2), 147-156.
.31 MirdarHarijani, Shadmehr, Nejabat, Majid, & Hajizadeh Moghadam, Akbar. (2013). Effect of one session endurance exhausting exercise on some coagulation markers of mature and immature wistar rats. ISMJ, 16(2), 80-91.
.41 Mougios, V, Kazaki, M, Christoulas, K, Ziogas, G, & Petridou, A. (2006). Does the intensity of an exercise programme modulate body composition changes? International journal of sports medicine, 27(3), 178-181.
.51 Mujika, I. (1998). The influence of training characteristics and tapering on the adaptation in highly trained individuals: a review. Int J Sports Med, 19(7), 439-446.
.61 Mujika, I, Goya, A, Ruiz, E, Grijalba, A, Santisteban, J, & Padilla, S. (2002). Physiological and performance responses to a 6-day taper in middle-distance runners: influence of training frequency. International journal of sports medicine, 23(05), 367-373.
.71 Mujika, Iñigo. (2010). Intense training: the key to optimal performance before and during the taper. Scandinavian journal of medicine & science in sports, 20(s2), 24-31.
.81 Mujika, Iñigo. (2011). Tapering for triathlon competition. Journal of human sport & exercise; 6: 264-270.
.91 Mujika, INIGO, Goya, ALFREDO, Padilla, SABINO, Grijalba, A, Gorostiaga, ESTEBAN, & Ibanez, JAVIER. (2000). Physiological responses to a 6-d taper in middledistance runners: influence of training intensity and volume. Medicine and science in sports and exercise, 32(2), 511-517.
.02 Ogura Y, Naito H, Kurosaka M, Sugiura T, Junichiro A, Katamoto S. (2006). Sprintinterval training induces heat shock protein 72 in rat skeletal muscles. Journal of sports science & medicine, 5(2):194.
.12 Papacosta, Elena, & Gleeson, Michael. (2013). Effects of intensified training and taper on immune function. Revista Brasileira de Educação Física e Esporte, 27(1), 159-176.
.22 Papacosta, Elena, Gleeson, Michael, Nassis, George. (2013).Salivary Hormones, IgA, and Performance During Intense Training and Tapering in Judo Athletes. Journal Strength Cond,27(9):2569-80.
.32 Rietjens, GJWM, Keizer, HA, Kuipers, H, & Saris, WHM. (2001). A reduction in training volume and intensity for 21 days does not impair performance in cyclists. British Journal of Sports Medicine, 35(6), 431-434.
.42 Slentz, Cris A, Duscha, Brian D, Johnson, Johanna L, Ketchum, Kevin, Aiken, Lori B, Samsa, Gregory P, Kraus, William E. (2004). Effects of the amount of exercise on body weight, body composition, and measures of central obesity: STRRIDE–a randomized controlled study. Archives of Internal Medicine, 164(1), 31.
.52 Stepto, NIGEL K, Hawley, JOHN A, Dennis, STEVEN C, & Hopkins, WILL G. (1999). Effects of different interval-training programs on cycling time-trial performance. Medicine and Science in Sports and Exercise, 31, 736-741.
.62 Swenson Jr, EJ, & Conlee, RK. (1979). Effects of exercise intensity on body composition in adult males. The Journal of sports medicine and physical fitness, 19(4), 323.
.72 Thirumalai, T, Therasa, S Viviyan, Elumalai, EK, & David, E. (2011). Intense and exhaustive exercise induce oxidative stress in skeletal muscle. Asian Pacific Journal of Tropical Disease, 1(1), 63-66.
.82 Thomas, Luc, & Busso, THIERRY. (2005). A theoretical study of taper characteristics to optimize performance. Medicine and science in sports and exercise, 37(9), 1615.
.92 Trinity, Joel D, Pahnke, Matthew D, Reese, Edwin C, & Coyle, Edward F. (2006). Maximal mechanical power during a taper in elite swimmers. Medicine and science in sports and exercise, 38(9), 1643.


پاسخ دهید